Kilka lat temu żeglarze z Kaszubskiego Klubu Żeglarskiego „Dulka” w Chmielnie nawiązali kontakt z Tuaregami z algierskiej części Sahary. Od tego czasu w ramach turystycznej wymiany odbywały się wyjazdy żeglarzy z „Dulki” na Saharę, Tuaregów do Polski i nad Kaszubskie jeziora. Żeglarze realizowali swoje wyjazdy głównie porą zimową, kiedy w Algierii jest nie za gorąco, a w pasie nadmorskim zdarzają się deszcze.

Algieria jest największym krajem Afryki o powierzchni 2381740 km², liczbie ludności 44758398. Leży w Afryce północnej, nad Morzem Śródziemnym. Linia brzegowa wynosi 998 km. Algieria graniczy z Marokiem, Libią, Tunezją, Mali, Nigrem, Mauretanią i Saharą Zachodnią.

Stolicą Algierii jest miasto Algier, którego aglomeracja liczy ponad 3 mln mieszkańców.

Algieria w większości jest krajem pustynnym o ubogich glebach i równie ubogiej roślinności. Ukształtowanie powierzchni jest zróżnicowane. Północna część kraju jest górzysta, reszta zaś wyżynna z obniżeniem na północnym wschodzie w sąsiedztwie Tunezji. Południe kraju także jest górzyste. W kilku miejscach strefy nadbrzeżnej leżą niziny, które jednak szybko przechodzą w obszary wyżynne. Algieria była krajem zamieszkałym od czasów prehistorycznych przez przedstawicieli różnych grup cywilizacyjnych, kulturowych i religijnych. Większość ludności stanowią Arabowie i Berberowie. Na terenach pustynnych przeważają Tuaregowie i Beduini. Językiem urzędowym jest arabski oraz tamazight.
W bogatej historii Algieria przez 130 lat była pod panowaniem Francji. Stąd język francuski jest używany w mediach, edukacji, życiu codziennym. Burzliwe dzieje terenów Algierii pozostawiły zabytki z okresu panowania Rzymian, Greków, Turcji, Hiszpanii i Francji.

Na Saharze znajdują się ciekawe pozostałości malowideł naskalnych w jaskiniach, pochodzące z czasów prehistorycznych, gdy Sahara nie była pustynią, a stanowiła miejsce o bogatej roślinności i faunie.

Dominującą religią Algierii jest islam. Stąd też duża ilość meczetów w miastach. Największy meczet dla 120 tysięcy osób zbudowano w Algierze, stolicy kraju. Wieża minaretu ma wysokość 265 m. Meczet poświęcono w 2024 roku.

Zwiedzanie meczetów, synagog i kościołów wymagało założenia specjalnej odzieży, w szczególności przez płeć piękną.

W Algierii znajdziemy zabytkowe i współczesne kościoły chrześcijańskie. W Algierze można uczestniczyć we mszy i zwiedzić Bazylikę Matki Boskiej Afrykańskiej, zbudowaną w XIX wieku przez Francuzów.

Bardzo zabytkową dzielnicą Algieru jest Kasbah, charakteryzujący się wąskimi uliczkami i tradycyjną zabudową licznych kamieniczek.

Naturalne atrakcje Algierii to nadmorskie klify, ciekawe tereny górskich pasm Atlasu, pustynie typu wydmowego, pustynie skaliste i wyżynne.

Wyprawy na Saharę nie były standardowymi wycieczkami. Trzeba było zmierzyć się z wieloma trudnościami, zaadaptować się do warunków, gdzie nie ma gwarantowanego dostępu do tradycyjnych hoteli, do łazienki, a nawet do bieżącej wody. Standardem saharyjskich wypraw były noclegi w namiotach lub śpiworach pod rozgwieżdżonym niebem, wieczorne ogniska, ballady przy dźwiękach gitary, chleb pieczony w popiele, opowieści przewodników. Wiele kilometrów przemierzono pieszo, pokonując trasy o zróżnicowanych stopniach trudności. Bagaże turystyczne oraz sprzęt pomocniczy przewozili samochodami terenowymi kierowcy przyzwyczajeni do pokonywania saharyjskich dróg i bezdroży, piaszczystych wydm lub skalistych podłoży. Pustynia w styczniu gwarantuje temperatury w granicach 20° - 25° C w ciągu dnia, a w nocy od 0° do 10°C. Podróżnicy decydujący się na noclegi na pustyni muszą być zaopatrzeni w ciepłą odzież nocną. W ciągu dnia dobrą ochronę przed słońcem, wiatrem i piaskiem stanowią tradycyjne tuareskie szaty i turbany osłaniające głowę oraz twarz.

Piechurom towarzyszyły wielbłądy i osiołki przenoszące wodę, żywność i niezbędny asortyment pierwszej pomocy, a niekiedy znużonego wędrowca. Podczas wypraw zdarzały się urazy typu zwichnięcia kończyn, złamania oraz problemy gastryczne ze względu na odmienną florę bakteryjną egzotycznego kraju.

Algierska kuchnia jest bogata w warzywa, kuskus, oliwę z oliwek, owoce, szczególnie daktyle. Warzywa łączone są z mięsem, baraniną, drobiem. Na wybrzeżu królują ryby.

Miasta i regiony zwiedzane w Algierii:

 Północ Algierii nad Morzem Śródziemnym z miastami:

- Algier – stolica Algierii, gdzie współczesność, nowoczesność przeplata się z przeszłością i historią,

- Tipaza, gdzie znajdują się ruiny z czasów Rzymskiego Imperium,

- Oran, tzw. Paryż Algierii, którego społeczeństwo jest bardzo przyjazne i otwarte. Zabytki tego miasta przywołują czasy Imperium Osmańskiego na tych terenach.

- Tlemcen, przypominające miasta Andaluzji,

Południe Algierii, region pustynny:

- Djanet – miasteczko, oaza w południowo – wschodniej Algierii oddalone 2000km od stolicy, region zamieszkały przez Tuaregów, brama do Sahary,

- Tassili n’Ajjer – pasmo górskie w okolicy Djanet, na którym znajduje się Parc National du Tassili n’Ajjer, który od 1986 znajduje się na liście rezerwatów UNESCO. Prehistoryczne malowidła naskalne w jaskiniach, stanowiska archeologiczne z okresu neolitu, przedstawiająca zwierzęta i ludzi na polowaniu dają pojęcie o prehistorii tych ziem.

- wydmy piaskowe, zmieniające swe położenie wraz z wiatrem,

- wyjątkowe formacje skalne o niezwykłych kształtach,

- Tradrart Rouge – niezwykły rejon płaskowyżu pustynnego, którego atrakcją są niezwykle ukształtowane skały wulkaniczne, skalne iglice, wyschnięte rzeki, kaniony;

W ciągu kilku wypraw żeglarze poznali zwyczaje i kulturę tuareską, a także arabską, różne rejony Algierii, szczególnie Sahary, miasta Algierii, zabytki, chrześcijańskie kościoły i muzułmańskie meczety. Pamiątki, które przywieźli to wyroby ceramiczne, rękodzieła metaloplastyki, tkaniny wykonywane ręcznie, algierskie daktyle, chałwa, nugat, aromatyczne przyprawy.

Wielkie wrażenie zrobiły na nich zarówno walory przyrodnicze Algierii, jak przyjazne kontakty z mieszkańcami.

Źródła:

Relacje uczestników wyprawy

Fotografie uczestników wyprawy

https://pl.wikipedia.org/wiki/Algieria