Szlaki turystyczne

Znajdziesz tu informacje na temat miejsc, które są ciekawe do odwiedzenia. Prezentacja wizualizacji i zdjęć oraz opisów szlaków pieszych, rowerowych i Nordic Walking.

wtorek, 03 styczeń 2012 16:19

Pojezierze kaszubskie

Autor:  Marzena Krawczyńska, J. Szukalski, 1995, B. Augustowski, J. Sylwestrzak, 1979
Oceń ten artykuł
(6 głosów)
Piesze szlaki turystyczne na tle szkicu morfologicznego powiatu kartuskiego Piesze szlaki turystyczne na tle szkicu morfologicznego powiatu kartuskiego B. Augustowski, 1979

Pojezierze kaszubskie, podobnie jak cały obszar północnej Polski, pokryte jest osadami wieku czwartorzędowego, pochodzącymi głównie z zasypania glacjalnego. Pokrywa osadów polodowcowych o zmiennej miąższości 100-200 m tworzy powierzchniową pokrywę geologiczną, której zarówno materiał skalny ją budujący, jak i ukształtowanie jej powierzchni są efektem działania lądolodu i jego wód roztopowych. Glacjalny więc charakter utworów skalnych oraz ogromne bogactwo form ukształtowania terenu nadają dominujące piętno krajobrazowi powiatu kartuskiego.

 

Pojezierze Kaszubskie w stosunku do regionów geologicznych leży we wschodniej części depresji perybałtyckiej, sąsiadującej od strony północnej z wyniesieniem Łeby, należącym do tarczy bałtyckiej, a od strony zachodniej i południowej z synklinorium brzeżnym, przechodzącym dalej w kierunku zachodnim w antyklinorium kujawsko-pomorskie. Jednak wszystkie te kondygnacje geologiczne są ukryte i zamaskowane, w wyniku długotrwałego równania terenu, pod wpływem czynników denudacyjnych, przez co nie przejawiają swej obecności w ukształtowaniu terenu. Zasadniczy rys rzeźbie terenu nadały dopiero czwartorzędowe zlodowacenia plejstoceńskie (B. Augustowski, J. Sylwestrzak, 1979).

Kenozoiczne piętro strukturalne tworzy kondygnację geologiczną uchwyconą w otworze wiertniczym w Ostrzycach na rzędnej 165 m n.p.m. gdzie miąższość osadów czwartorzędowych wynosi aż 252,6 m, zaś na serię trzeciorzędową przypada zaledwie 27 m. Wewnętrzna budowa pokrywy osadów polodowcowych charakteryzuje się typową różnorodnością materiału skalnego i nieregularnym jego ułożeniu. Znajdują się tu duże pokłady glin morenowych z głazami, będące bezpośrednim osadem lądolodu oraz potężnych rozmiarów serie żwirowo-piaszczyste naniesione przez wody topniejącego lądolodu (J. Szukalski, 1995).

Powiat kartuski stanowi obszar niezwykle atrakcyjny pod względem krajobrazowym dzięki bardzo ożywionemu ukształtowaniu powierzchni i bogactwu form geomorfologicznych. Zaznacza się to wyjątkowo zróżnicowanymi stosunkami hipsometrycznymi w wyniku ostro zarysowanych form rzeźby glacjalnej. Obszar ten jak na stosunki niżowe, charakteryzuje się wysoko wyniesionym obszarem, gdzie nałożone na podstawę na powierzchni dennomorenowej wzgórza czołowomorenowe, przekraczają znaczne wysokości, osiągając w najbardziej okazałej grupie Wzgórz Szymbarskich 328,6 m n.p.m. (Wieżyca).

Ukształtowanie powierzchni różnicują również formy wklęsłe, a szczególnie gęsty układ głęboko wciętych rynien jeziornych. Deniwelacje terenu, wyrażone różnicą wysokości na kontakcie rynien jeziornych i moren czołowych, bardzo wzrastają, osiągając w wypadku kulminacji Wieżycy i rynny jeziora Ostrzyckiego 170 m do lustra wody w jeziorze, a 210 m do dna niecki. Znaczne wysokości ciągną się też pasmami wzdłuż promieniście zbiegających się rzek, a właściwie ich dolin, wiążących swoimi głębokimi rozcięciami układy rynnowe, obniżenia wytopiskowe czy baseny zastoiskowe. Taki niezwykle urozmaicony pod względem krajobrazowym szlak utworzyła w kierunku wschodnim Radunia, gdzie wysokości względne mieszczą się w granicach 60 i 80 m. Na przedpolach wałów moreny czołowej występują również obszary stosukowo płaskie, równinne, lekko nachylone w kierunku południowym, które powstały w wyniku nagromadzenia znacznych ilości piasków i żwirów przez wody roztopowe, wypływające spod lądolodu lub sprzed jego czoła. Te obszary, zwane równinami sandrowymi, tworzą połacie piasków oddzielonych od siebie wyraźnymi na ogół krawędziami o wysokości od kilku do ponad 20 m. Rozpościerają się one głownie w okolicach Mirachowa, oraz na południu w okolicach Stężycy i Sulęczyna. Zarysowane za pomocą hipsometrii, czyli wysokości bezwzględnych i względnych, ukształtowanie powierzchni odznacza się rzadko na Niżu Polskim spotykanym urozmaiceniem rzeźby terenu, stwarzającym wyjątkowo bogaty krajobraz.

Czytany 6277 razy Ostatnio zmieniany poniedziałek, 26 listopad 2012 10:30

Skomentuj

Komentarz zostanie opublikowany po zatwierdzeniu przez redakcję.


Proszę rozwiązać proste zadanie (blokada antyspamowa):

Skocz do:

Polecamy

Footgolf Przywidz
( / Place zabaw)

Zdjęcie z galerii

Ostatnie komentarze

Gościmy

Odwiedza nas 205 gości oraz 0 użytkowników.

szwajcaria-kaszubska.pl